Dit rapport onderzoekt de voor- en nadelen die kunnen worden afgeleid uit de historische ervaringen van Nederland. Geïntegreerde dienstverlening heeft potentieel als voordeel dat het activering zou kunnen bevorderen, vriendelijker is voor werkzoekenden, de ruimte vermindert voor organisaties om kosten op elkaar af te wentelen en meer ruimte biedt voor gezamenlijk gebruik van middelen en inzichten. Daar staat tegenover dat koppeling van arbeidsvoorziening aan uitkeringsverstrekking in het verleden juist vaak heeft geleid tot verdringing van de bemiddelingstaak van de arbeidsvoorzieningorganisatie, vooral op momenten van hoge werkloosheid. Daarnaast bestaat het risico dat binnen de geïntegreerde dienstverlening onvoldoende ruimte is voor specialisatie, wat activering zou kunnen belemmeren. Bovendien is het de vraag of het optimale niveau van aansturing van arbeidsvoorzieningsorganisaties gelijk is aan dat van de verschillende uitkeringsverstrekkers. En dan zijn er nog de praktische problemen met de implementatie van samenwerking of integratie. Het blijkt dat de huidige opzet van geïntegreerde dienstverlening er niet in slaagt de valkuilen voor succesvolle samenwerking te ontlopen. De achterliggende partijen hebben nog steeds hun eigen doelen, worden op verschillende niveaus aangestuurd, worden op een andere manier gefinancierd, hebben hun eigen organisatiecultuur.